|
Udział tych państw w puli światowej był nawet znaczny, ale kauczuk azjatycki nie dał już sobie odebrać pierwszego miejsca. W tym czasie, kiedy w Europie odbywały się coroczne wyścigi samochodów, kiedy przemysł samochodowy począł stawać na mocnych fundamentach, kiedy do samochodów używano już pneumatyków — w Stanach Zjednoczonych Ameryki Północnej nikt się tym wynalazkiem nie interesował. Fabryki gumowe w Acron w dalszym ciągu wyrabiały płachty na gumowane, obuwie i wiele innych przedmiotów, nade wszystko zaś pełne, masywne obręcze gumowe do kół pojazdów. W tym czasie, sieć kolejowa w Stanach Zjednoczonych nie była wcale gęsta, drogi kołowe były złe, pełne dziur, wybojów i błota — odbywanie podróży nie należało więc do przyjemności. Jeżdżono ogromnymi wozami pionierskimi, które toczyły się na ogromnych kołach okutych grubymi żelaznymi obręczami, albo też dyliżansami zaprzężonymi w kilka par koni. Każdy stelmach, każda pracownia robiła wozy wedle wzoru przywiezionego z Europy, z kraju, z którego majster wyemigrował, toteż wozy te miały przeróżne kształty i wymiary. I to właśnie było największym nieszczęściem dla fabrykantów gumowych obręczy w Acron! Bo jakże tu dopasować takie obręcze, skoro w jednym mieście było mnóstwo wozów o różnych wymiarach kół? A zresztą konserwatywni emigranci nie bardzo kwapili się do zastosowania nowych, cudacznych i niepraktycznych wynalazków! Gumowe obręcze znacznie łagodziły wstrząsy na wyboistych drogach, ale tak często spadały z kół, ze nawet najcierpliwszy człowiek dostawał z ich powodu białej gorączki! Fabrykanci gumowych obręczy wpadli na nowy pomysł. Poczęli sami wyrabiać koła, obciągać je gumowymi obręczami i zachęcać ludzi do kupowania swych wyrobów. |
